شام غریبان سحر ندارد، رقیه امشب پدر ندارد
حسین
من و جدا شدن از کوی تو خدا نکند                          خدا هر آنچه کند از تو­ام جدا نکند
جواب ناله دلهای خسته بر لب توست                       که را صدا کند آنکه تو را صدا نکند؟

هزار مرتبه حیف از نماز مرده بر او                        که زنده ماند و جان در رهت فدا نکند
رضا مباد خدا از کسی که در همه عمر                    تو را ز قطره اشکی ز خود رضا نکند
رهایی همه عالم بود به دست کسی                   که هرچه بر سرش آید تو را رها نکند

کشیدم از دو جهان آسِِتین که دولت عشق                  مرا به­جز در این آستان گدا نکند
کسی که خانه خود را دهد به دشمن خود                  چگونه از کرم خود نگه به ما نکند
گذشت عمر و اجل پر زند به دور سرم                              بمیرم و نروم کربلا خدا نکند

من و جدایی خون خدا !، خدا نکتد/ من و ندیدن کرب و بلا خدا نکند
برای اشک محرم دعا کنم یک سال/ من و نبودن اهل بکا خدا نکند
بهار زندگیم مجلس محرم توست/ کجا روم بجز این تکیه ها خدا نکند